کارگران دانش

اصطلاح کارگران دانش ابتدا توسط پیتر دارکر[1] در کتابی در سال 1959 با عنوان "نشانه های فردا[2]"به منظور شناسایی کارگران رشته فناوری اطلاعات، مورد استفاده قرار گرفت. امروزه هرکسی که با دانش یا با توسعه دانش امرار معاش می کند، کارگر دانش نامیده می شود. کارگران دانش، میزان مهارت، آموزش و تجربه بالای دارند و هدف اصلی انها خلق، توزیع و استفاده از دانش می باشد. یک تا دو سوم نیروی کاری هر شرکتی را این تعریف در بر می گیرد. این تعریف شامل وظیفه برنامه ریزی، خرید، تحقیق، تحلیل، سازماندهی، ذخیره، برنامه نویسی، توزیع و بازاریابی کالاها یا خدماتُ بعلاوه تغییر و تجارت داده ها، اطلاعات و دانش می شود. بنابراین این اصطلاح حقوقدانان، معلمان، دانشمندان، برنامه نویسان، تحلیلگران سیستم، نویسندگان فنی، اساتید دانشگاهی و محققان را نیز شامل می شود.

برای خلق، تولید و توزیع منابع ناملموس، کارگران دانش باید دارای مهارت های زیاد و سواد تکنولوژیکی بالایی باشند. گریینی[3] (2006) مشخصه هایی مثل قدرت شناختی بالا، استدلال انتزاعی و بینش و چشم انداز جدید را نیز به آنها اضافه می کند. گرینی ویژگی مسولیت پذیری را در عبارت های زیر ذکر می کند: کارگران دانش افرادی هستند که برای زندگی کاریشان مسئولیت پذیر هستند. آنها دائما تلاش می کنند تا دنیا را بهتر درک کنند، شیوه های کاری و رفتارهایشان را به منظور رسیدن به اهداف سازمانی و شخصی اصلاح و بهود دهند. دارای نیروی خود انگیزشی هستند. کارگران دانش را نمی توان وادار به کار، رشوه یا فریب کرد و همیشه برای انجام کار بهتر انگیزه دارند. کارگان دانش مزیت های کاری را متفاوت می بینند، انها بردگان دستمزد نیستند و نسبت به کار وبهبود آن مسولیت پذیر هستند.

برچسبها: کارگران, دانش, سازمان